epikroman

Για τα πάντα

Η ΧΟΛΕΡΑ

Posted by romankappa στο Αύγουστος 31, 2011

Λιωνοντας στα σκαλια της Γεροκοστοπουλου με κατι καμμενες αλτερνατίβ κουλτουριαρες αρχιδιατεκτονισσες και μετα την πεμπτη μπυρα, η συζητηση επιασε τα ονειρα. Θυμηθηκα, ενα φρικιαστικο ονειρο, το οποιο με βασανιζει συνεχως, υστερα απο την εμπειρια που ειχα με ενα συγκεκριμενο «αντικειμενο».

Ολα ξεκινησαν ενα ζεστο αυγουστιατικο απογευμα στο εξωτικο Pidvolochysk του West State of Ukraine.
Ειχα αραξει σε ενα παγκακι στο παρκο που βρισκεται διπλα απο την εκκλησια με τους επιχρυσους θολους και απεναντι απο το ετοιμορροπο νοσοκομειο. 
Το δεξι μου χερι επιανε το μπουτι της γειτονισσας(απιστευτο μωρο), που γνωρισα δυο μερες νωριτερα. Ενω στο αριστερο κραταγα το απολιθωμα κινητο μου, τραβωντας βιντεακι δυο γατια που πηδιοντουσαν μερικα μετρα πιο περα. Βρισκομουν σε μια απιστευτη νιρβανα, ζωντας αυτες τις ανεπαναληπτες στιγμες. 

Ξαφνου, την ειδυλλιακη σκηνη, διακοπτει το γκαριζζμα του David Lee Roth που ουρλιαζει JUUUMP, συνοδευομενο απο το φοβερο tune του ομωνυμου κομματιου. 
Στην αλλη ακρη της γραμμης, η αδερφη μου, η οποια μου λεει το παρακατω αυτολεξει.
Τσακισου και ελα αμεσως στο χωριο, θα παμε πεζοπορια και θα επισκεφτουμε το κεντρο της Ευρωπης. 
Και μου το κλεινει

Μη πιστευοντας την ατυχια μου κατεβασα το μισο ουκρανικο βωμολοχολεξικο και ημουν ετοιμος να βαλω τα κλαματα. Το γκομενακι ξενερωσε, τα γατια τρομαξαν και την κοπανησαν και ετσι καταστραφηκε ενα ομορφο απογευμα.
Επιστρεφοντας στο σπιτι, στο δρομο παρατηρησα οτι οι θειτσες με τα παρδαλα φορεματα τους, με κοιτουσαν περιεργα.
Ισως τους εκανε εντυπωση το Fidel Castro style καπελακι μου.
Ισως να εφταιγε το κοντομανικο, που ειχε σταμπα τρια κωλοδαχτυλα……δεν ξερω…

Παντως, επειδη ειμαι πιο γαματος απο τον skye, τον ΙΚΕ και τον Panos μαζι, συνεχισα αδιαφοροντας, παρεα με τη νεα μου γκομενα.

Υστερα απο αυτη τη μικρη εισαγωγη, σας παρουσιαζω τη σκουρια με την οποια εκανα σχεδον 300 χιλιομετρα σε στροφοδιαδρομες, μεσα στα καταπρασινα δαση των Καρπαθιων.

 

 

Θαυμαστε!

 


 

 

Ειναι ενα Moskvich 412. Αργοτερα μετονομαστηκε σε 2140. Και το εξαγωμενο μονδελλο λεγοταν 1500SL.
Και επειδη Moskvich σημαινει Μοσχοβιτης και επειδη σαν δυτικοουκρανοι, τους »αγαπαμε» πολυ, το ριβιου θα ειναι αντικειμενικοτατο.

Με ενα ακριβως ιδιο του ’80 ενος θειου μου, στο ιδιο εμετικο χρωμα, θα προσπαθουσαμε εγω, η αδερφη μου και μια ξαδερφη, να κανουμε μια εκδρομη στα βουνα, σαν αυτες που καναμε οικογενειακως τα παλια σοβιετικα χρονια.

Εγω θα το ονομαζα μοντελο Λενιν, εκδοση Σταλιν, Χρουστσοφ performace edition.
To karo εχει κανει εκατονταδες χιλιαδες χιλιομετρα σε δρομους, τοσο χαλια, που δεν φανταζεστε.
Επισης, μια ωραια εποχη, ειχε βουλιαξει μεσα στο βουρκο που δημιουργηθηκε κατω απο το γκαραζ, επειδη η σαπιλα του αμαξιου, μεταδωθηκε στις σανιδες του πατωματος, οι οποιες εσπασαν και εστειλαν το πραμα για προωρο θανατο.
Το μπ#υρδελο ομως δεν ψωφησε. Και επειδη το zapor κλασικα δεν επαιρνε μπροστα και το C4 για πρωτη φορα λυπομουν να το στειλω στους κωλοδρομους, θα πηγαιναμε με τον πορτοκαλι σιφουνα.(σιφωνι καλυτερα)

Βλεποντας το παρκαρισμενο να μας περιμενει, αμεσως περασαν απο μπροστα μου σαν storyboard οι εικονες απο τις εποχες που ο θειος μας πηγαινε βολτα….και με αυτο το αμαξι, δεν μου αρεσε η βολτα. Παρεμενε στο ιδιο μπιχλιαρικο πορτοκαλοσκατουλι χρωμα. Το οποιο ομως καταλαβα τι σκοπο ειχε. Καμουφλαριζε τελεια τα μερικα τμ2 σκουριας που καλυπτε το αμαξωμα σε καθε πιθανο και απιθανο σημειο.
Επισης ακομα και καινουργιο -δεν ξερω πως το καταφερναν στο εργοστασιο τα συντροφια, παντα το αμαξι καθοταν σουζα σαν να ειχες βαλει μερικα κιλα ουρανιου στο πορτμπανγκαζ. Οποιος καθοταν πισω στη μεση, παντα εβλεπε τον γκει γαλαζιο ξεθωριασμενο ουκρανικο ουρανο και προειδοποιουσε αν εβλεπε κανα an-124 να θελει να αυτοκτονησει και να εξαυλωσει τη πορτοκαλι μυξα.
Θαρρω η κλιση αυτη πρεπει να εχει και προπαγανδιστικο χαρακτηρα…..-εμπρος προς τον ουρανο προλεταριοι ολου του κοσμου. Το Μοσκβιτς, σαν αλλος πυργος του Τατλιν, εδειχνε το δρομο με νοημα…

Εμφανισιακα ο μμπυρκαυλος ειναι γτπ. Το βλεπετε και μονοι σας. Ηθελε πολυυυυυυ προσπαθεια για να σχεδιασεις τουτο το πραγμα. Τα αμαξακια που ζωγραφιζα στους τοιχους του σπιτιου -και η μανα μου ετρεχε με πανι να τα σβησει, ηταν πιο ομορφα.(εκτος απο αμαξακια, ειχα γεμισει μεχρι εκει που εφτανε το χερι μου τους τοιχους, τις κασες, τα παντα ολα, με τρενα, αεροπλανα και ροδες, πολλες ροδες)
Η αποσταση απο το εδαφος ειναι τεραστια, ριχνει και σε niva.
Επισης οι αθεοι, εβαλαν και tailfins για να νιωσουν οι κατοχοι οτι οδηγανε μια eldorado.

Η μηχανολογικη του διαταξη ειναι η τυπικη.Ο κινητηρας ειναι κοπια ενος της bmw. 4κυλινδρος εν σειρα 1500σιων κ.εκ. που αποδιδει 75 βαρετα μοσχοβιτικα αλογα, απο τα οποια αρκετα πνιγηκαν στα ποταμια της. Κινηση στο πισω ακαμπτο αξονα με φυλλα σουστας, μπροστινα δισκοφρενα(WOW), ζωνη παραμορφωσης(WOWx2), σε περιπτωση συγκρουσης με KrAZ. 
Στο εσωτερικο συνανταμε, για πρωτη φορα σε σοβιετικο σαραβαλο, μαλακα πλαστικα(ο κθουλου να τα κανει μαλακα), τιμονι ασφαλειας, ζωνες(ΟΜG) και κατι σαν υφασματινο ταμπλο. Η συναρμογη ειναι αθλια οπως σε ολα τα σοβιετικα εργαλεια. 
Οι χωροι ειναι ικανοποιητικοι. Μια φορα πηγαινοντας εκδρομη -για να μαλακιστουμε σε μια κρεμαστη πεζογεφυρα 50 μετρα πανω απο ενα ποταμι, χωρεσαμε 4 ενηλικες και 3 κωλοπαιδα. Το πορτμπαγκαζ ειναι οκ, χωραει πραμα. Μπορεις να στριμωξεις τη γουρουνα του γειτονα, χωρις να προεξεχει η μουρη της. Επισης η ορατοτητα ειναι αριστη, νιωθεις οτι οδηγας κατι τετοιο σε καμπριο βερσιον.

Τωρα οσο αφορα το οδηγικο κομματι…..νταξ, παιζει να’ναι το χειροτερο οχημα που εχω οδηγησει(σοβαρα). Χειροτερο απο το τρικυκλο ποδηλατακι μου, με το οποιο εκανα σουζες μικρος. Χειροτερο απο το καρο(πραγματικο με αλογα) που οδηγησα για 500μ. Χειροτερο ακομα και απο κατι σοβιετικα σκι με τα οποια πηγαινα σχολειο το χειμωνα με -25.
Το καθισμα ειναι αθλιο, θυμιζει αυτες τις φουσκωτες πολυθρονες, που οταν καθεσαι, νιωθεις τα κωλομερια σου να βουλιαζουν και να τα ρουφα κατι σαν μινι ανεμοστροβιλος. Και για να σηκωθεις χρειαζεσαι τη βοηθεια ενος RD-180
To τιμονι σε μεγεθος ειναι νορμαλ, αλλα τοποθετημενο πολυ προς το καθισμα και οι χοντροι επιδοξοι, θα εχουν προβλημα.
Το ταμπλο ειναι σχεδον πληρες, λειπει μονο το στροφομετρο (και αυτο για προπαγανδιστικους λογους).
Ειχα την ευκαιρια οπως προειπα να το χαρω για 300χλμ. Ηταν τα χειροτερα χιλιομετρα της ζωης μου. Τετοια κουραση δεν ενιωθα, ουτε οταν οδηγησα Ελλαδα-Ουκρανια μονοκοπανια(balkanizater κλπ) 

Ας ξεκινησω με τις επιδοσεις του. Ενα M62(λοκομοτιβα) φορτωμενο 40 βαγονια ατσαλι απο το Zaporizhya, εχει καλυτερη επιταχυνση. Κανονικα η πορτοκαλαδα θελει 20 δευτ. για τα 100. Εγω τα ειδα μετα απο κατηφορα-γκρεμο χιλιομετρων. Και επιπλεον ο ηχος του ειναι σαν τρακτερ με ξερυθμιστα καρμπυρατερια, και σαπια εξατμιση, το οποιο οργωνε τις ατελειωτες πεδιαδες -απο τις τα ηλιοτροπια των οποιων προερχεται το αθωο ουκρανικο ηλιελαιο- συνεχομενα για 2 μηνες. Ειναι σαν να σε κηνυγαει ενα mig-31 βαρωντας το GSh-6-23 του με 10000 βολες το λεπτο.

Με λαστιχα δεκαετιας(μπορει και παραπανω) κρατηματα απλως δεν υπαρχουν. ακομα και με 25χλμ/ω γλιστραει και παιρνει τετοιες κλισεις, που το πρασινο μπρικι του καπτενμπουνατσα θα ενιωθε περηφανο. Ο τζογος στο τιμονι ειναι τεραστιος. Και ειναι τοσο βαρυ, που μερικες μερες οδηγησης με τη χολερα, ισοδυναμουν με χρονια ασκηση στο τεραστιο υπαιθριο γυμναστηριο στο Hidropark του Κιεβου, στο οποιο τα οργανα ειναι φτιαγμενα απο ανακυκλωμενο ατσαλι των BRDM του Αφγανισταν.
Το ιδιο ισχυει και για τα πενταλ και για το μοχλο ταχυτητων-το οποιο εχει την εξτρα ξυλινη μπιλια Χρουστσοφ performance.
Τα φρενα ειναι ελαφρως καλυτερα απο του zaporozhets. Πατας τωρα-σταματας στις 12 το βραδυ.
Οδηγοντας το, σημαδευα οτι λακουβα υπηρχε, ετσι για εκδικηση, και το καρο αναπηδαγε σαν δαιμονισμενο, οι κοπελιες ομως το διασκεδαζανε ιδιαιτερα.
Τουλαχιστον η απιστευτη ομορφια του τοπιου σε αποζημιωνει και ξεχνας για λιγο το μαρτυριο που οδηγας.

Θα αναρωτιεστε πως προεκυψε ο τιντλος του κειμανακιου. 
Ε, εκει που ειχα πιασει τα 100km/h μουρμουριζοντας, μου βγηκε φωναχτα η φραση -ΕΛΑ ΜΩΡΗΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑΑΑΑ. Και τι καλυτερο απο τη χολερα. Νομιζω οτι ταιριαζει ιδανικα.
Ειναι αποριας αξιο, πως οι ιδιοι ανθρωποι εστειλαν το lunohod στο φεγγαρι. Στη θεση του, θα επρεπε να εναι το πρωτοτυπο της πορτοκαλι χλεμπας. Να το στελνανε στο dark side να μη το βλεπει ηλιος το παλιοκατασκευασμα και να μη μου καιει τον αμφιβληστροειδη μου.

Αν σας κουρασα, στα παπακια μου, αυτος ηταν ο σκοπος μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: